Augustus 2004

8 onvergetelijke dagen in Elvistown, Tennessee

Maanden van tevoren hadden we het reisprogramma al uitgestippeld: onze eerste reis naar Elvistown, Tennessee moest en zou een schot in de roos worden. Aan belangstelling ontbrak het alleszins niet: twee maanden voor take off telden we 41 deelnemers. Mogelijk had het attractieve reisprogramma én de uitermate betaalbare reisprijs daar wat mee te maken. In elk geval was de ploeg van ElvisMatters klaar om Elvistown, Tennessee te veroveren.

Welk reisverslag je ook schrijft over 8 dagen Memphis, nooit kunnen alle indrukken, impressies, ervaringen of verhalen erin verwerkt worden. 8 dagen onder de Elvis-douche, dan is elke seconde belangrijk. Laten we het dus maar op een ‘objectief’ verslag houden.

Dinsdag 10 augustus
Het vertrek was gepland op dinsdag 10 augustus. Ruim een uur vóór het afgesproken tijdstip was de laatste reiziger al in Zaventem, gepakt en gezakt en mét ElvisMatters-T-shirt aan. Kwestie van als groep makkelijker door de incheck te geraken. Snel een eerste groepsfoto, en hup – naar het Beloofde Land. Enige tegenvaller op de trip was een uitermate lastige douane-beambte in Atlanta, waar we van vliegtuig wisselden. Terwijl de minuten wegtikten voor de volgende vlucht, bleef de man de ene vervelende vraag na de andere uit zijn mouw schudden.

• Hoe oud is Priscilla?
• Hoeveel kinderen heeft Lisa-Marie?
• Wie runt Graceland?
• Welk is de best verkochte plaat van Elvis…?

Blijkbaar was ons Elvis-T-shirt niet overtuigend genoeg, en wilde de agent weten of we écht wel fans waren, en geen terroristen. Resultaat van al dat gevraag: 14 reizigers misten hun aansluiting naar Memphis. Terwijl Michel de eerste groep op het vliegtuig begeleidde, bleef Peter in Atlanta achter tot ook daar de laatste stempel gezet werd. Met een uur vertraging (gelukkig was er nog een tweede vlucht), konden de laatste EM-reizigers dan toch inschepen. Om de miserie enigszins te compenseren, reed de buschauffeur in Memphis via Graceland naar het hotel – kwestie van Het Huis op de eerste dag al gezien te hebben…
Het Sleep Inn hotel voldeed aan alle verwachtingen: ruime kamers, vriendelijke service, ideaal gelegen in downtown Memphis. De eerste avond trokken we meteen naar “The Flying Saucer”, een muziekcafé vlakbij Beale Street, waar een paar honderd biermerken verkrijgbaar waren – waaronder zelfs Leffe!
Maar goed, het bed wachtte, en de volgende dag begon onze eerste dag Memphis.

Woensdag 11 augustus
Woensdag was het bus-dag, met een city-tour doorheen de stad waar Elvis zijn hart aan verpand had. We reden langsheen het Sint-Jude Hospitaal (waar Elvis vaak donaties aan schonk), Sun, Graceland, de Mississippi, Mud Island, the Pink Palace, Poplar Tunes… kortom: we ontdekten elke plek die belangrijk is geweest voor Elvis. In Aubedon Drive hielden we halt aan het eerste huis dat Elvis gekocht had. Het geluk lachte ons toe, want de eigenaar was bereid ons in het huis rond te leiden.
Na een hartige hap, ging het richting Gibson Guitar fabriek. In 45 minuten kregen we het hele productieproces van de wereldberoemde gitaren te zien: indrukwekkend, zonder meer. En dan te weten dat er in de hele fabriek slechts 50 gitaren per dag afgeleverd worden – van vakmanschap gesproken.

Donderdag 12 augustus
Na het ontbijt in het hotel (zowat de enige plaats in Memphis waar de ontbijtservice gratis is!) wachtte dé Grote Dag: Graceland! Om 9.30 uur was de hele EM-bende al ter plaatse. De tickets voor de All In Platinum Tour lagen klaar, deze dag kon onmogelijk stuk. In de tickethal ontdekten we trouwens de eerste Elvis-flipperkast, en op het Elvis Presley Plaza zagen we de DJ’s aan het werk van de Sirius-Elvisradio. Graceland ademde dezelfde gracieuze sfeer uit die we kenden van vroegere reizen, al merkten we toch enkele verschillen met vorig jaar:

• Er stonden opvallend méér podiumpakken in de Raquet Ball Room tentoongesteld
• De Aloha-cape hing nu rond het bijhorende pak
• Voor het eerst kregen de pakken ook officieel een naam (‘Tiffany Suit’, ‘Rainfall Suit’, …)
• In het automobiel-museum merkten we dat het zwart-wit-filmpje waarop Vernon en Gladys met de pink Cadillac in de sneeuw rijden, deels ingekleurd was.

Vrijdag 13 augustus
Een must voor wie Memphis bezoekt, is een ontbijt in de Zuiderse traditie. Met de hele groep trokken we ’s ochtends naar de Bon Ton Breakfast Bar, waar een brede waaier van ontbijtmogelijkheden aangeboden werd; van typische “grits” tot pikante omeletten-met-bonen. Even traditioneel in Memphis is het rustige tempo van het keukenpersoneel. Ook al arriveerde de groep om 8.15 uur, het duurde tot een eind na 9 uur voor de laatste tafel bediend was. 
Verder: een eerste vrije dag: de hoogste tijd dus om Beale Street te verkennen, en de nieuwste souvenirs in de winkeltjes tussen de restaurants en cafés te ontdekken.
Omstreeks 6 uur ’s avonds blies de groep opnieuw verzamelen, voor twee concerten. Organisator Darwin Lamm (voorzitter van de fanclub ‘Elvis International Forum’) liet eerder al weten dat hij deze concerten voor de allerlaatste keer zou organiseren. Misschien had de dure prijs (48 dollar per ticket per show) er wat mee te maken, maar veel interesse voor de shows was er niet. In laatste instantie besliste Darrin zelfs om de hele show te verhuizen naar het veel kleinere Cannon Convention Center. Deze zaal telde iets meer dan 1.000 plaatsen, maar ook hier liep de showroom niet vol.
De concerten zelf dan. Het deed deugd om Scotty Moore na zijn hersenoperatie weer op het podium te zien, maar eerlijk is eerlijk: Scotty heeft recht op alle denkbare respect, maar gitaar spelen heeft hij stilaan verleerd. Een back-up gitarist nam telkens de lead gitaar over, terwijl Scotty zich beperkte tot ritmegitaar. Het wàs dan ook ruim 50 jaar geleden dat hij voor het eerst de akkoorden van “That’s All Right Mama” aansloeg, en dat kroop duidelijk niet in de kleren. Ook drummer DJ Fontana, inmiddels een zware hartoperatie achter de rug, kreeg versterking van een tweede drummer. Grote verrassing was de 77-jarige Boots Randolph, die met zijn saxofoon op vrijwel élk filmnummer van Elvis te horen is, en een onvergetelijke solo neerzette op de plaat “Reconsider Baby”. Ondanks de grijze haren, had Boots nog niets van z’n talent verloren. Niet moeilijk dat hij als eerste een lange staande ovatie kreeg.
De tweede show begon een kleine 2 uur later. Hier hadden de meeste leden naar uitgekeken: de TCB Band met Terry Mike Jeffrey. De TCB Band leverde als vanouds muzikaal vuurwerk af!

Zaterdag 14 augustus
Als je in Memphis bent, oefent Graceland een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Elvisfans uit. Vandaar dat de groep deze dag vrij kon kiezen. De ene trok naar Graceland voor een tweede rondleiding, een ander verkoos een bezoek aan de begraafplaats Forest Hill, nog anderen zetten koers richting Beale Street, of Lauderdale Court, waar Elvis als 13-jarige een tijdje gewoond heeft. En wie geld genoeg had, bracht een bezoekje aan de platenbeurs aan Brooks Road, waar originele Elvis-persingen en oude memorabilia voor een stevige prijs te koop lagen. Leuke dingen voor de fans, maar helaas niet voor ieders beurs.

Zondag 15 augustus
In de groep doet een nieuwtje snel de ronde: twee medereizigers, Remi Van Camp en zijn vrouw Paula willen in de kapel van Graceland hun huwelijksbeloften hernieuwen. En ze vragen de hele groep mee. De ceremonie vindt dinsdagavond plaats, en biedt een eenmalige kans aan ons om de Graceland-kapel te zien. Immers, zonder uitnodiging kom je er niet in.
Terwijl het bestuur van ElvisMatters over een gepast cadeautje nadenkt, rijdt de bus al voor, om de deelnemers aan de Candle Light Vigil (kaarsjesprocessie) op te pikken. Opvallend: onze groep was de enige die – zoals het hoort – uitgedost was in het club-T-shirt. We merkten even verder nog 4 andere Belgen op zonder Elvis-T-shirt, en natuurlijk ook een delegatie van onze Nederlandse vrienden. Het thema dit jaar was “I Love You Because”. Om 9 uur stipt, gingen alle kaarsjes tesamen de hoogte in, zodat de pers foto’s kon nemen van de lichtzee voor de muren van Graceland. Onze groep bereikte de Meditation Garden om precies 10 minuten vóór middernacht, en klokslag 12 uur stonden we opnieuw aan de Music Gates beneden. Op weg naar het hotel lazen we op het programmaboekje de aangepaste tekst van “I Love You Because”:

We love you Elvis,
Because you understand every single thing we try to do.
Your music is always there to lend a helping hand.
No matter the burden or despair,
I know Elvis’s music and love will see me through
We love you Elvis, for a hundred thousand reasons,
But most of all
We love you because you’re you

Maandag 16 augustus
Nauwelijks bekomen van een emotionele avond, reed de bus opnieuw op de oprit van het hotel. Dit keer stond een lange dag op het programma. De aftrap werd gegeven in het Stax-museum aan de East McLemore Street. Vorig jaar, in mei 2003, heropende Stax na 30 jaar verval opnieuw de deuren. Elvis nam in deze studio twee LP’s op: “Raised on Rock” en “Promised Land”, beide in 1973. Een aantal andere Stax-songs kwam later ook op de LP “Good Times” terecht. De eigenaars van de nieuwe Stax-studio kozen er bewust voor niet té sterk op Elvis te focussen. Stax stond immers voor soulmuziek, en had eigen helden zoals Rufus Thomas, Isaac Hayes, the Bar-Keys, Ike & Tina Turner, Albert King en talloze andere zwarte artiesten. Het viel dan ook tegen dat er slechts één display-case gewijd was aan Elvis – maar tegelijk begrijpen we de bekommernis van de Stax-directie om het museum niet te veranderen in alweer een nieuwe Elvis-tempel.

Op deze bijzondere dag – Elvis’ 27ste sterfdag – hadden we ervoor gezorgd dat onze groep als allereerste de legendarische Sun-studio’s binnen mocht, om de plaats te ontdekken waar een halve eeuw voor het eerst rock ‘n’ roll-geschiedenis geschreven werd. Het blijft opvallen hoe klein de studio wel is, én hoeveel vertrouwen de gidsen stellen in de bezoekers. Poseren met Elvis’ microfoon, instrumenten voelen en foto’s nemen: alles mag, geen probleem.

Via een korte stop aan Graceland – het wàs per slot van rekening 16 augustus – duwde de buschauffeur het gaspedaal in, richting Tupelo. Na een tussenstop in één van de grote shoppin centra, reden we de Presley Plaza op, waar het kleine geboortehuisje met twee kamers meteen opviel. De hele site werd onlangs vernieuwd, en het resultaat is werkelijk prachtig. Een uitermate smaakvol museum, vriendelijke gidsen in het geboortehuisje, een alleraardigst standbeeld van Elvis op 13 jaar (toen hij Tupelo verliet), een oude Plymouth ’36, net zoals zijn ouders er één bezaten toen ze hun hebben en houden op de wagen laadden, en een zeer verzorgde souvenirshop met àndere voorwerpen dan we tot dan toe hadden gezien in Graceland en  Beale. Maar het meest impressionerende moment was wellicht het stilte-moment in de Memorial Chapel. Zelden zo’n samenhorigheid tussen fans gevoeld, zonder dat er één woord gesproken werd.

Veel te vroeg – we hadden uren kunnen rondhangen op deze plek – was het opnieuw vertrekkenstijd. Niet zonder dat we aan de Tupelo Hardware Store gestopt waren, de winkel waar moeder Gladys de eerste gitaar voor haar zoon Gladys had gekocht. Ook hier merkten we een verandering tegenover vroeger: het aanbod Elvis-souvenirs was merkelijk uitgebreid, en voor het eerst sinds lang bood de Hardware Store opnieuw gitaren aan. Een uitgelezen kans voor enkele van onze muzikaal aangelegde leden om hun versie van “That’s All Right Mama” uit te proberen…

Dinsdag 17 augustus
Voor Paula en Remi was het aangenaam wakker worden: vandaag zouden ze hun huwelijksbeloften hernieuwen. “Na 50 jaar mocht dat wel”, had Peter nog lachend gezegd in de bus. Ook al werd de ElvisMatters-ploeg pas tegen 16 uur aan de kapel verwacht, toch besloten de meeste leden om op eigen houtje al te vertrekken. Kwestie van Graceland voor een laatste keer te kunnen zien. Paula en Remi bleven, samen met hun 6 getuigen (Mario, Tom, Linda, Johan, Chis en Peter) alleen achter in het hotel. Het EM-bestuur had de twee tortelduifjes verteld dat er een shuttle-busje zou voorrijden omstreeks half vier. Maar nergens was een shuttle te zien. De enige beweging kwam van een lange witte limousine die pàl voor het hotel parkeerde. Remi greep meteen zijn kans, en poseerde met zijn vrouw voor de lange limo, “in afwachting van de komst van de eigenaar”… Groot was hun verbazing toen de limo-chauffeur voor hen de deur opende: de XXXL-auto was speciaal ingehuurd voor Remi en Paula, een presentje van ElvisMatters. Als twee leden trouwen, moet dat in stijl gebeuren, zo werd geoordeeld.
In de kapel wachtte Father David het gezelschap op. De korte ceremonie bleek aangrijpender te zijn dan verwacht. De priester sprak rake woorden over liefde en geluk, en vroeg zowel aan Remi als aan Paula om hun huwelijksgeloften te hernieuwen. De zegen van Father David en een laaiend applaus beëindigden de dienst. Als extra verrassing trok het bruidspaar naar Graceland. Terwijl de veiligheidsdiensten twee bussen tegenhielden, kregen Remi en Paula alle kans om zich aan de poorten en zuilen van Graceland te laten vereeuwigen. Mooiere huwelijksfoto’s zijn écht ondenkbaar.

Hoe zeer we ook wilden dat we de tijd konden terugdraaien, het uur van vertrek kwam dichterbij.
Met de hele groep ging het na de Graceland-plechtigheid richting “Rendez-Vous”, het allerbeste barbecue-restaurant van de stad. Memphis telt meer dan 100 BBC-eetgelegenheden, maar deze zaak toornt met kop en schouders boven de rest uit. Héérlijke ribbetjes (geserveerd zonder bestek!) en liters bier, cola en ice tea maakten van deze laatste gezamenlijke avond een onvergetelijk moment. Zelfs de vaste klanten van de Rendez-Vous keken verbaasd op toen enkele mensen in het midden van het restaurant spontaan een dansje inzetten… Op Elvis-muziek natuurlijk! Een mooiere afsluiter was ondenkbaar.

Woensdag 18 augustus
Schone liedjes, weetjewel… Voor een laatste keer ontbijten in het hotel, de talloze souvenirs in koffers pakken, uitchecken en dan richting België. Dit keer géén douaneproblemen gelukkig, al duurde de terugvlucht toch langer dan de heenvlucht. Logisch misschien: wat achter ons lag, was zo indrukwekkend geweest dat het maar moeilijk afscheid nemen was.
Maar we komen terug. Nog een jaartje wachten, en dan landen we opnieuw met een hele groep in Memphis. Er zijn mindere dingen om naar uit te kijken…

Memphis 2004 Kort

Als de hele reis in het teken van Elvis staat, valt er haast op elke straathoek wel interessant nieuws te rapen. Een overzicht.

• Op 24 maart van volgend jaar gaat in Broadway de eerste opvoering van start van “All Shook Up - The Musical” Met volledige steun en medewerking van Elvis Presley Enterprises werd het verhaal van ‘s werelds bekendste entertainer in een musical gegoten. De producers focussen op minder bekende songs zoals “Just Tell Her Jim Said Hello”, “It Hurts Me”, “There's Always Me” en “A Little Less Conversation”. Als de musical de verwachtingen inlost, komt de productie in 2006 naar Europa.
• The Jordanaires hebben een nieuwe nominatie beet. Ze werden al vereeuwigd in de Rock 'n' Roll Hall of Fame, in september komt er ook nog the Vocal Hall of Fame bij, waar ze een plaatsje krijgen naast the Beatles. Gordon Stoker, 80 jaar inmiddels, liet weinig twijfels over de toekomst van de groep bestaan: “Zolang we op onze benen kunnen staan, blijven we optreden”, vertelde hij ons.
• De voormalige Lauderdale Courts bieden, dankzij financiële steun van Graceland, kans aan arme gezinnen om gedurende een tijdje gratis te wonen. Ook de familie Presley leefde tijdens hun eerste jaren in Memphis in bittere armoede. Jack Soden, directeur van Graceland, vertelde ons dat er op één jaar tijd 25 gezinnen een beter bestaan kennen dankzij het woon-project van Graceland.
• In een hotel aan Brooks Road liep gedurende 6 dagen de tentoonstelling “A King’s Ransom”, met filmkledij, podiumpakken en juwelen van Elvis. De expo lokte maar een handvol bezoekers. Vermoedelijk had de hoge toegangsprijs er wat mee te maken, want wie betaalt nu 10 dollar inkom voor een tentoonstelling van Elvis-items op 1 km van Graceland?
• Een groep van EM-reizigers trok zondagochtend naar een gospelmis. De Belgische kerkgangers kwamen lange tijd in beeld op de grote video-schermen tegen de muur en kregen van de priester een apart welkom te horen. Pas achteraf vernamen ze dat de hele mis, en dus ook hun aanwezigheid, op de nationale tv was uitgezonden.
• De absolute ster van Elvis Week 2004 was de 10-jarige Austin. Het jongentje liep 7 dagen op 7 rond in prachtig verzorgde Elvis jumpsuits, en is de lieveling van de fans geworden. Hij kent de ‘moves’ van Elvis beter dan welke andere impersonator ook. Volgens zijn vader heeft Austin 10 verschillende outfits en wil hij maar 1 ding: even bekend worden als Elvis. Hij heeft nog een lange weg voor de boeg maar het debuut op het podium is alvast gemaakt. Op vrijdag 13 augustus zong hij, helemaal in zijn eentje “Jailhouse Rock”... met begeleiding van de enige echte TCB Band! Waarmee James, Ronnie, Jerry en Glen D.  wellicht met de jongste artiest ooit gespeeld hebben.
• ElvisMatters is ook in Memphis stilaan een begrip aan het worden. Met 40 leden waren we - op de Britse groep na - de 'meest aanwezige fanclub' uit Europa. Volgend jaar brengen we overigens een valies extra T -shirts mee, want zowat elke vijf minuten klampte iemand ons aan, met de vraag waar ze die prachtige T -shirts konden kopen...
• Over ‘kopen’ gesproken: dat werd opnieuw massaal gedaan. Volgens in artikel in het dagblad “The Commercial Appeal” werd er tijdens de Elvis-week voor 6,5 miljoen dollar aan Elvis-souvenirs verhandeld in Memphis. In oude Belgische franken is dat bijna 220 miljoen frank! Meest in trek waren de T-shirts, maar ook de fraaie Elvis ’68-beeldjes stonden met stip genoteerd in de verkooplijsten.
• Schattingen van het aantal bezoekers dat deelnam aan de Candlelight Vigil liepen uiteen van 4.000 tot 10.000. Wij houden het bij het cijfer dat the Commercial Appeal publiceerde: 8.000.
• Traditioneel vinden in Memphis ook Elvis imitatiewedstrijden plaats. De enige Belgische deelnemer (Elvis Junior) had een act uit de film “Viva Las Vegas” ingestudeerd. Jammer voor hem, maar de jury diskwalificeerde de jongeman uit Wallonië omdat hij een “Ann-Margret” had meegebracht… en die paste niet op het podium, zo luidde het oordeel.
• Bezoekers die op zaterdagavond 14 augustus de walk-up naar de Meditation Garden deden (waaronder een delegatie van ElvisMatters) werden getrakteerd op een leuke verrassing. De Graceland-directie had het paard “Ebony’s Double” van stal gehaald. Het dier is 31 jaar oud en werd door Elvis in 1974 aangekocht. Reken maar van yes dat de fans schouderklopjes genoeg hadden voor de prachtige viervoeter.
• En van verrassingen gesproken... wie dook op aan het hotel waar de leden van onze club verbleven? Donna Presley, de nicht van Elvis. Donna was speciaal even langs gekomen om de “grote groep Belgen” welkom te heten in Elvistown. Andere groepsleden maakten op onverwachte momenten dan weer kennis met Larry Geller, Jerry Scheff (in een platenzaak bij de afdeling ‘Blues’), Sam Thompson, Jerry Osborne, Keith Alverson, Joe Tunzi, Celeste Yarnall (actrice uit de film ‘Live A Little Love A Little’), Joe Esposito, Billy Strange (schrijver van ‘A Little Less Conversation’), George Klein, Ronnie McDowell, Scotty Moore en DJ Fontana.
• Aan de poorten van Graceland circuleerden dit jaar ‘slechts’ twee petities. De ene diende ter ondersteuning van DJ Fontana, die graag opgenomen wil worden in de Rock ‘n’ Roll Hall of Fame – de tweede heette “Save the Shell”, en ging over het openlucht amfitheater waar Elvis 50 jaar geleden één van zijn eerste live shows gaf. The Shell ligt er vandaag verlaten en verwaarloosd bij, en dreigt te verdwijnen. Pas als Elvisfans 500.000 dollar op tafel leggen, kan het theater gered worden.
• Noot van het bestuur: we hadden geen betere groep kunnen wensen om op onze eerste Memphis-trip te begeleiden. Ook het eten, de hotelkamers en de uitstappen waren uitstekend, en de indrukken die we op 8 dagen opdeden zullen ons nog jaren bijblijven. Volgend jaar staan we hier weer, geen twijfel mogelijk. Misschien met jou erbij?

Augustus 2005

(Bron: HET LAATSTE NIEUWS)

Met ElvisMatters naar Elvis Town

Ook dit jaar is Graceland - het landgoed in Memphis in de Verenigde Staten waar Elvis Presley woonde en 28 jaar geleden ook begraven werd - opnieuw door vele tienduizenden fans onder de voet gelopen. Fans uit de hele wereld voor wie The King in elk geval nooit heeft opgehouden te bestaan en die de verjaardag van zijn sterfdatum - 16 augustus 1977 - voor geen goud hadden willen missen. Ook de Belgisch-Nederlandse fanclub 'ElvisMatters' was er met 19 vrouwen, mannen en kinderen paraat. Wij liepen twee dagen mee in hun kielzog en keken toe hoe er dikke tranen rolden over Graceland. Dat Elvis niet meer onder de levenden is, hadden de meesten al wel door. Maar er waren erbij die het godbetert nu pas echt wilden aanvaarden. «Nu ik hier zo aan zijn graf sta, moet ik het wel geloven: Elvis is dood.»
Grote meevaller: tussen de Vlaamse groep Memphis-pelgrims zit niet één verklede Elvis. De mannen zijn geschoren, de blik van de vrouwen verraadt nog hoogstens een vaag spoor van hun vervlogen verliefdheid, niemand heeft een gitaar mee, serenades blijven uit. Onze landgenoten hebben The King subtieler mee, als sigarettendoos, als broche of als handtas. Hier en daar priemt Elvis op een T-shirt, maar daar houdt het uiterlijk vertoon ook mee op. «Je hebt dan ook vele soorten Elvis-fans», verklaart Peter Verbruggen, naast journalist van Het Laatste Nieuws ook voorzitter van 'ElvisMatters'. «Bij ons gaat het om wie Elvis was en nog altijd is: de grootste entertainer aller tijden. Dus geen flauwe imitatoren in onze club, geen verkleedtoestanden en ook geen kruisbeelden. The King is trouwens on-imiteerbaar. Niemand ter wereld die zijn zalige stem en pretoogjes heeft.»

Van de twee kinderen die zijn meegereisd, is er wél eentje dat Priscilla heet. Priscilla (9). Naar de vrouw van The King. Niet dat het meisje dat zelf zo jolig vindt. «Want ik heet niet graag Priscilla», zegt ze. «Niemand van mijn klas heet zo. Ik had liever iets gewoons geheten. Of desnoods, als het dan echt niet anders kon, Lisa Marie.»

«Naar mij moet je niet kijken», gebaart Priscilla's moeder Diane Bax, alsof ze er weinig tegenin te brengen had. «Maar dat hàd ik ook niet, want anders had mijn dochter nooit Priscilla geheten», zegt ze, met een licht beschuldigende blik naar haar man. Die kruipt, twee paar teleurgestelde ogen op zich gericht, in de verdedigingsrol. «Priscilla is een hele mooie naam», zegt hij, fier als een gieter.

Als opwarmer voor Het Doel van de Elvis-reis - Graceland - voert een bus de Vlamingen door heel Memphis. Passerend langs alle Elvis-plekjes, gaande van zijn school en het Memorial Hospital waar hij vele weken doorbracht, over zijn standbeeld en de bioscoop waar hij nog kaartjes heeft gescheurd tot en met de Sun Studio waar Elvis in 1953 zijn eerste demoplaatje opnam. Het is in die Studio dat Louis Winten (55) uit Neeroeteren zich plots bevangen voelt door gevoelens van weemoed. «Hier is het dan ook allemaal begonnen, hé», zegt hij met waterige ogen. «Van mijn ouders mocht ik niet naar Elvis' opzwepende muziek luisteren en nu sta ik als Limburger ineens knal in de studio van The King! Dat is om héél stil van te worden... Want wie Elvis fatsoenlijk kent - en dat is het probleem, de meesten kennen hem niet fatsoenlijk - kan alleen maar van hem houden. Elvis kon àlles. Rock-'n- roll, soul, blues én gospel. Die heeft blank en zwart samengebracht. En wat heeft die mens niet allemaal weggegeven in zijn leven? Tweehonderd Cadillacs, geld voor hospitalen, juwelen... Elvis gaf zichzelf bijna weg. Zo'n goedhartig fenomeen komt ge bij ons niet meer tegen.»

In het mausoleum van Forest Hill - de begraafplaats van Memphis waar Elvis eerst heeft gelegen totdat er iets te vaak geprobeerd was om zijn koperen kist te stelen - krijgt Maria Buyens (46) het kwaad. «Ik heb er last van, ja. Te zien dat hij dood is», zegt de Herenthoutse poetsvrouw. «Ge wilt dat voor uzelf niet toegeven, hé. Maar nu moet ik wel. Elvis is dood. 't Is dat ge met uw eigen ogen ziet dat hij hier heeft gelegen...» Maria is echt van haar melk. Heel haar leven heeft ze uitgekeken naar deze reis. Straffer: ze heeft er heel haar leven voor gespaard. «Tja, 1.500 euro voor een 12-daagse reis, eten en drank niet inbegrepen, is dan ook véél geld voor een poetsvrouw, hé», zegt ze. «Ik ben bijna nooit op vakantie geweest omdat ik altijd heb geweten: ooit moet en zal ik mij Graceland kunnen permitteren. Niemand kan voor mij den Elvis evenaren. Of het zou Helmut Lotti moeten zijn, maar daar moogt ge dan weer niet te veel naar kijken. Die heeft de looks niet mee. Thuis heb ik een Elvis-kast. (fier) Die poets ik nog het liefst. Want ik moet die kast maar opentrekken of ik heb Elvis vast.»

«Van mijn vorige man mocht ik niet naar Graceland», zegt Maria. «Die was jaloers op Elvis. Dat heb ik dus nooit verstaan. Hoe kunt ge nu jaloers zijn op iemand waar uw vrouw toch niet aan kan geraken? Mijn huidige vriend snapt ook niet wat ik hier kom doen. Die verstaat niet dat ik zo ver naar Amerika kan vliegen voor 'nen dooie'. Dan zijn hier in Memphis veel mensen zot, hé. Voor mij is het simpel: bij mijn vriend komen zijn duiven op de eerste plaats, bij mij staat Elvis bovenaan. Ik heb hier al veel geweend. Veel meer dan thuis.»

D-day, Graceland. «Nerveus dat ik ben. Dat houd ik zelf niet voor mogelijk», zegt Diane Wulf (52), speciaal voor de gelegenheid uitgedost in een blauwe Hawaï-jurk (verwijzend naar de satelliet-show die Elvis daar ooit voor een miljard kijkers gaf, red.) en met haar trouwe Elvis-handtas dicht tegen zich aan geklemd. «En zeggen dat ik al twee keer in Graceland ben gewéést. Daarnet, onder de douche, stond ik al te wenen. Omdat ik wéér naar Graceland mag. Naar Elvis, die zo onbeschrijflijk diep in mijn hart zit.»
Dikke tranen op Graceland. Niet alleen in de keuken van Elvis, maar in àlle kamers van zijn huis. En aan zijn graf natuurlijk. Zijn graf, dat naast zijn zwembad ligt. «Heupwiegen dat die mens kon. Niet te geloven», snottert ook Maria's zuster Wendy (34), een bakkerin uit Sint-Katelijne-Waver. «Ik heb twee jaar in de Aldi gewinkeld in plaats van in de GB om hier te kunnen staan, en ik zou het morgen zo overdoen.»
Diane en haar Elvis-vriendin Brigitte Janssens (45), een arbeidster uit Schoten, blijven met een wel heel speciale bedoeling wat drentelen op Graceland. «Want wij hebben onze ingekaderde foto mee om op het graf te zetten en dat is een heel euhh... intiem moment», zegt Brigitte. «Daarmee zeggen wij tegen Elvis: 'Bedankt voor alles!' Hij is niet uit mijn hart geweest sinds de dag dat het nieuws van zijn tragische dood heel onze shift in de plasticfabriek ontregelde. Mijn man heeft het uitdrukkelijke verzoek gekregen om op mijn begrafenis Elvis' Memories te spelen. Met die foto zijn we nog dichter bij The King.»

Ook mannen raken op Graceland ietwat het noorden kwijt. «Daar moet ge nu zo oud voor worden», zegt Henri Cox (49), een stoere houtbewerker uit Turnhout. «Ik kan nog altijd niet geloven dat ik zojuist in Elvis zijn huis heb mogen rondwandelen. Ik had hier véél vroeger naartoe moeten komen. Maar mijn ex-vrouw durfde niet te vliegen en je kunt moeilijk met de fiets naar Amerika komen, hé. Ik ben van mijn vrouw gescheiden en vanaf dan lag de weg naar Graceland open. En hier ben ik dan. Ik kan nu al zeggen: dit is het hoogtepunt van mijn leven. Al van sinds ik als snotneus Elvis-fan werd, wist ik: als ik Graceland heb gezien, kan ik rustig sterven. Dat gevoel heb ik vandaag zeker.»

Gevraagd naar wat Henri het allermooiste Elvis-nummer vindt: «Zonder twijfel: It Hurts Me. Dat is zo schoon gezongen... Muzikaal onovertroffen. (en dan, samenzweerderig) Ik heb achter Elvis zijn graf een bladje van een struik getrokken, als euhh... relikwie. Voor in mijn album thuis. (snel) Ik heb daar niks verkeerds mee gedaan, hé. Want die struiken, dat waren eenjaarsplanten», haalt Henri de waarde van zijn buit in één klap naar beneden. «Ik heb mij ook moeten bedwingen om geen stuk steen uit de muur rond Graceland te trekken.»

Ook Mariette Verwimp (61) uit Olen heeft zich op dat vlak niet onbetuigd gelaten. «Ik moest en ik zou grond van Graceland hebben», zegt ze. «Daar droomde ik al van van op het vliegtuig. Ik vind dat als je in Graceland bent geweest, je toch iets origineels moet meebrengen. Elke verjaardag, elke Kerstmis en elke moederdag krijg ik van mijn kinderen Elvis-cadeau's. Mijn huis lijkt soms op een Las Vegas-show. Aarde van Graceland: dàt is origineel. En ik weet nu al wat ik ermee ga doen: onder mijn hoofdkussen leggen.»
Een mens vraagt zich af wat er op Graceland nog te beleven valt als je er al elke steen kent, maar niet zo Diane in haar blauwe Hawaï-jurk. «Da's hier elke keer weer anders», weet ze. «Die van Graceland zetten elke keer wel iets op een andere plaats: die verplaatsen een vaas bloemen of verschuiven de ligzetel aan het zwembad. Ik heb bijvoorbeeld zojuist een bed gezien dat ik hier de vorige twee keren nog niet heb zien staan. Elvis zijn kleren waren ditmaal ook anders opgehangen. Er is maar één ding dat hier altijd mankeert: Elvis zelf. Dat blijft wringen. En dat is volgens mij bij elke vrouw zo. Elke vrouw valt voor Elvis, tenzij er iets met die vrouwen scheelt.»

Een standbeeld voor James Burton

Eindelijk was het zover: het allereerste standbeeld voor een muzikant van Elvis is een feit. Op 20 augustus kreeg James Burton zijn eigen beeld cadeau en de reizigers die met ElvisMatters op tocht waren, woonden die bijzondere dag bij in Shreveport, Louisiana – de geboortestad van Elvis-gitarist James Burton. De bronzen kanjer van 350 kilo toont James tijdens de periode 1970-1975, mét de Pink Paisley Guitar in aanslag.

De onthulling van het standbeeld was voor James het hoogtepunt van een festival-weekend. Hij kreeg er diverse ere-certificaten, twéé speciaal voor hem ontworpen gitaren (een Fender Flame en een Gibson White) én een supershow waaraan de beste gitaristen uit de States meewerkten. “Ik kan het niet geloven”, zei James tijdens de ‘acceptance speech’ onder een loden zon van Shreveport, Louisiana. “Ik wil iedereen bedanken die me gesteund heeft, en die mijn vrienden zijn.” Ondanks de hitte (38 graden!) kregen we het nóg een tikkeltje warmer toen hij ook de fans uit België vernoemde – ElvisMatters! – die met een delegatie aanwezig was op dit plechtige moment. De avond eindigde met muzikaal vuurwerk: een reeks top-gitaristen, waaronder de beide zonen van Ricky Nelson, brachten op hun manier een eerbetoon aan James.

Tijdens de fantastische Memphis/Louisiana-reis liepen we met onze groep nog tal van Elvis-bekenden tegen het lijf: George Klein, Suzanna Leigh, Reggie Young, Bobby Wood, Chris Putnam, Celeste Yarnall, de ouders van Priscilla, Terry Blackwood, Joe Moscheo, en zelfs Helmut Lotti die grààg poseerde met de meegereisde EM-leden. Volgende afspraak in 2007.

Augustus 2007 (1)

HOT TIME IN MEMPHIS

Onder een loden zon, die de temperaturen liet oplopen tot 43 graden en meer, voltrok zich tussen 10 en 17 augustus Elvis Week ’07 – het hoogtepunt van de Amerikaanse herdenkingen, “30 jaar later”. ElvisMatters gaf present met 120 leden, en zag dat het goed was.

Vooreerst onze heel oprechte dank aan alle medereizigers. We hadden ons geen betere groep van fans kunnen indenken. Afspraken werden stipt nageleefd, en snel bleek dat fans die elkaar vooraf niet of nauwelijks kenden, door Elvis echte vrienden werden. De hele ploeg hing aan elkaar, als één familie – wat een heerlijk gevoel, wat een plezier om zoveel dankbare mensen te begeleiden op de trip van hun leven.
Die begon voor 53 deelnemers al op 6 augustus in Vegas. Verblijven deden we in het compleet vernieuwde Aladdin Hotel (de plek waar Elvis 40 jaar eerder was gehuwd), maar wie denkt er aan slapen in een bruisende stad als Vegas? Het blijft verbazen hoe groots de stad wel is. Complete dorpen – inclusief donder en bliksembuiken – werden er nagebouwd, en hotels waar tussen de jackpots en roulettetafels plots wilde leeuwen opduiken: het is er de gewoonste gang van zaken. Met een unieke Elvis-city tour en een bezoek aan de adembenemende Grand Canyon in de kleren, trokken we op 10 augustus naar Elvis Town, waar de rest van de groep dezelfde avond verwacht werd. Even Beale Street verkennen, en dan hups: de ge-airconditionde kamer in, voor een verdiende nachtrust.

Dag één reserveerden we voor de Elvis Tour: wie Memphis bezoekt, moet toch weten wààr hij terecht gekomen is. Drie luxe-bussen reden kris-kras door de stad, en hielden halt bij alle belangrijke plaatsen: The Shell, Polar Tunes, Humes High, Libertyland, Forest Hill, … maar ook minder bekende Elvis-plekjes, zoals het Chiska Hotel, Orpheum Theatre en het Arcade Restaurant. Graceland spaarden we op voor dag 2.

Die dag 2 begon op een ideale manier: de club had voor alle reizigers het ontbijtrestaurant Bon Ton afgehuurd, waar naar hartenlust grits, bacon, ham, eieren, hamburgers, … opgediend werden. Gratis, uiteraard. Met een stevig ontbijt achter de kiezen, stopten de bussen net voor het restaurant, zodat het snel richting Elvis Presley Boulevard kon gaan.

Hoe vaak je ook in Graceland geweest bent, altijd is er wat nieuws te ontdekken. Dit keer stonden er twéé Aloha-pakken uitgestald: het pak van de rehearsal show op 12 januari 1973 én het echte, gedragen op de 13de. In het Sincerely Elvis museum stonden nog eens tientallen pakken naast elkaar, wat een overweldigende indruk achterliet. Maar de mooiste plek blijft voor velen nog steeds de Meditation Garden, waar ElvisMatters opviel dankzij een prachtig bloemstuk dat de verbroedering tussen Elvisfans uit Nederland als Vlaanderen symboliseerde.

Dag 3 – 13 augustus alweer – was weggelegd voor een Nashville bezoek, inclusief stops bij het Country Hall of Fame, het Ryman Auditorium en natuurlijk Studio B, waar de ElvisMatters-reizigers een privé-rondleiding kregen in de studio, waar Elvis zijn beste werk opnam. En ja, toen de gids een stukje van “Are You Lonesome Tonight” speelde, dimden de lichten – precies zoals Elvis dat 47 jaar geleden ook gevraaagd had.

14 augustus was een vrije dag, die de meeste fans gebruikten om nog een keer Graceland te zien, of Beale Street te verkennen. ’s Avonds speelden James Burton en zoon Jeff live bij Alfred’s, een kleine kroeg waar de ElvisMatters-reizigers bijna de hele zaak hadden ingepalmd. Woorden tekort om de magie tussen vader en zoon Burton te beschrijven. Voor het eerst ook, liet James zich verleiden tot enkele instrumentals, waaronder Sleep Walk, en Pretty Woman – meesterlijk!

Een dag later stond Master Kang Rhee ons op te wachten in zijn karateschool in German Town, even buiten Memphis. Een ontmoeting met een legende, als het ware – al zouden er nog vele andere toevallige ontmoetingen volgen in Memphis, zoals met Priscilla, de TCB Band, the Imperials, The Memphis Boys, Keith Alverson, …haast iedereen met een naam in de Elvis-wereld dook wel érgens op in Memphis. ’s Namiddags was het wéér smullen geblazen. Opnieuw had ElvisMatters een hele verdieping afgehuurd: de Elvis Floor van het Hard Rock Café, waar – gratis! – spare ribs en soft drinks aangeboden werden. Perfect om krachten op te doen voor de Candle light, die avond.

Opnieuw reden bussen met EM-reizigers naar Graceland, dit keer om de ingetogen kaarsjesprocessie bij te wonen. Wie erbij was, voelde hoe bijzonder het moment was. Wie er niet bij was, kan het wellicht onmogelijk vatten. Onder een loden hitte, die eerder al een vrouw in een trailer het leven had gekost, schoven meer dan 50.000 fans samen aan, met hun gedachten bij Elvis. Het was 7.30 uur in de ochtend vooraleer de laatste reiziger uit onze groep weer aan het hotel aankwam: moe, maar tevreden. Gelukkig waren de meeste andere reizigers vroeger gaan aanschuiven, zodat ze ’s nachts voldoende konden recupereren voor de dagexcursie naar Tupelo, waar Elvis 72 jaar geleden geboren werd. Even was er paniek in de bussen, toen een politie-patrouille zich naast de bussen begaf, en hen tot aan het geboortehuis begeleidde. Maar het bleek een verrassing van de club: wie Tupelo bezoekt, moet dat in stijl doen, vonden we. Wegen werden afgesloten voor de groep, zodat de tocht tot in Tupelo bliksemsnel verliep – schitterend gewoon. Die escorte kwam overigens goed van pas, want ’s avonds stond er alweer een hoogtepunt op het programma: Elvis The Concert (zie verder).

Veel te vroeg, eindigde deze onvergetelijke trip. Op 17 augustus, toen Elvis Week voorbij was, wachtten de vliegtuigen weer op ons. Nu ja, “wachtten”… één groep van 28 mocht er een extra dagje New York bijdoen, wegens slechte weersomstandigheden. Gelukkig kweet reisleider Ronny zich ook daar weer uitstekend van zijn job.

Pas thuisgekomen, beseften we hoe groot de impact van Elvis Week op de Belgische en Nederlandse media was geweest. Het leek wel alsof iederéén de reis van ElvisMatters had gevolgd: NOS, Nova - VTM had zelfs een cameraploeg meegestuurd voor drie reportages over ElvisMatters - Het Laatste Nieuws, De Nieuwe Gazet, De Telegraaf, Gazet Van Antwerpen, Het Belang van Limburg, Het Eindhovens Dagblad, en zovele andere kranten en magazines. Ook regio-televisie liet zich niet onbetuigd: ROB, RTV, ... Op radio-vlak werden we een paar keer 's nachts opgebeld voor live verslaggeving. Zowel Radio 1 én Radio 2 uit Nederland en België contacteerden ons, voorts 4FM, Q-Music, ... Omroep Brabant laste zelfs een dagelijkse ElvisMatters-rubriek in. Aan alle media dan ook onze hartelijke dank, voor de uitgebreide en correcte verslaggeving!
Op naar de volgende reis!

Augustus 2007 (2)

Bron: Chris Hemelaer

Reisverslag Las Vegas – Memphis

ElvisMatters organiseerde tussen 5 en 18 augustus een onvergetelijke reis naar Las Vegas en Memphis. Dit is mijn persoonlijk verslag.

Maandag 6 augustus
Om 07.30 uur is iedereen present in de vertrekhal van Zaventem en krijgen we nog een envelop met de laatste richtlijnen en voor iedereen een T-shirt van de fanclub ElvisMatters. Na de nodige formaliteiten en veel wachten wegens 1 uur vertraging stijgen we toch op richting USA rond 11.30 uur. Na een overstap in Atlanta landen we in Las Vegas om 18.00 uur plaatselijke tijd. Een bustochtje van 20 minuten brengt ons aan ons hotel, het Planet Hollywood, vroeger beter bekend als het Alladin Hotel. Even naar de kamer om uit te pakken en een verfrissende douche te nemen. Terug naar beneden om wat te eten. Het is nog vroeg op de avond maar door het tijdsverschil zijn we nu toch reeds 24 uur wakker, dus gaan we maar naar bed.

Dinsdag 7 augustus
Reeds om 6 uur wakker doordat de biologische klok in de war is. Vanmorgen staat er een sightseeingtour op het programma. We komen voorbij een aantal plaatsen waar Elvis zou gewoond en verbleven hebben of die met Elvis in verband gebracht werden. Zo stoppen we telkens om foto’s te nemen aan volgende plaatsen : een huis waar Elvis nog zou gewoond hebben hoewel niemand van de club hier ooit iets over gehoord heeft, de Graceland weddingchapel, het Hilton Hotel waar hij in de 70’s 837 optredens gaf en het Hard Rock Café waar enkele kledingstukken van The King te bezichtigen zijn. Tussendoor komt er nog een nep-Elvis aan boord, ingehuurd door de gids die met ons naar het bekende Welcome to Las Vegas – uithangbord rijdt waar we allen met hem op de foto mogen. Volgens de gids is in Las Vegas 98% van de hotelkamers steeds bezet en blijft er ook geen enkel hotel langer dan 50 jaar staan. Een stad zonder zichtbare geschiedenis dus. Wel staan er 125.000 gokautomaten in Vegas op een totaal van 175.000 in gans Amerika en dat zullen we gezien hebben. In welk hotel je ook binnenstapt om een show te gaan bekijken, je moet altijd eerst door het casino voor je aan de showroom geraakt. ’s Avonds gaan eten in het Harley-Davidson Café waar de motoren voorbijglijden aan een lopende band en de muren volhangen van bekende personen die een Harley-Davidson motor bezitten.

Woensdag 8 augustus
Een vrije dag die we beginnen met een uitgebreid ontbijtbuffet voor de prijs van $15. Zo’n buffet heb ik nog nooit gezien, onmogelijk alles hier op te noemen maar ik heb daar zelfs pannenkoekjes zien flamberen om 9 uur ’s morgens. Dat de Amerikanen een aparte eetcultuur hebben is hier weer eens bewezen. Na het ontbijt vertrekken we naar “de strip”. Dit is de hoofdstraat van Vegas waar het ene hotel naast het andere staat, het ene al wat gekker van uitzicht dan het andere. Ook speciale winkels komen we tegen. Een drie verdiepingen tellende shop alleen met m&m’s spullen gevuld. Hier kan je keuze maken uit een 60-tal kleuren m&m’s. Waanzin. Verder passeren we het MGM-hotel waar een grote vergulde leeuw als uithangbord dient en met groot bedoel ik dus ook héél GROOT. Aan het New York, New York – hotel staat een kopie van het vrijheidsbeeld, liggen enkele boten van de New Yorkse brandweer te spuiten en ligt er nog een brug nagemaakt. Aan het Bellagio is er om het half uur een waterballet op muziek met fonteinen die volgens mij zeker 20 meter hoog spuiten, indrukwekkend. Bij Paris-Las Vegas staat er een heuse Eiffeltoren waar je de lift kan nemen om boven te gaan eten en ook een Arc de Triomphe die niet moet onderdoen voor het originele exemplaar. Het Luxor hotel is dan weer in de vorm van een piramide, met de bijhorende sfinx aan de ingang en zo kan ik nog wel enkele bladzijden vullen met voorbeelden. ’s Avonds hebben we nog een show gaan bekijken genaamd Legends in Concert. Imitatoren van Jerry Lee Lewis, The Blues Brothers, Gwen Stefanie en als laatste ook Elvis. Mooie show voor slechts $32.

Donderdag 9 augustus
Vroeg uit de veren want om 6 uur vertrekt de bus voor een vlucht over de Grand Canyon. Na een uurtje komen we aan op het vliegveld waar we inchecken voor een klein tweemotorig vliegtuigje met 20 zitplaatsen. Prachtige foto’s genomen van een ongerept stuk natuur en na een uur weer veilig geland. In de namiddag nog wat gaan shoppen op de strip, op tijd gaan eten en klaarmaken voor de avondshow. Vandaag hebben we gekozen voor Hans Klok, een Nederlandse illusionist à la David Copperfield, die er ook nog Pamela Anderson bijgehaald heeft. Prachtige vertoning en vermits alles doorgaat in ons hotel, Planet Hollywood, moeten we niet ver lopen. Na de show nog een glaasje gedronken en dan naar bed want morgen vliegen we naar Memphis, een saaie dag, maar ja, het is toch voor Memphis, Elvis-town dat we gekomen zijn. Ik kijk er al naar uit.

Vrijdag 10 augustus
Vroeg uit de veren want reeds om 5 uur vertrekt de bus richting luchthaven voor onze vlucht naar Memphis. Daar aangekomen wacht ons nog een korte busrit van een half uurtje en rond 17 uur stappen we uit aan ons hotel in Memphis. Meteen valt op dat de hitte hier vochtiger is dan in Vegas, zodat we hier wel zullen zweten, hetgeen we in de woestijnstad eigenlijk niet gedaan hebben. Vlug naar de kamer, alles uitpakken, een verfrissende douche en terug naar beneden voor een eerste verkenning downtown Memphis. In Beale Street, de bekendste straat van Memphis waar de bluesmuziek ontstaan is, valt meteen de gezellige sfeer op. De straat is verkeersvrij en dus kan je zonder risico’s rondlopen. Het ene café-restaurant naast het andere en in of aan elke zaak een groepje muzikanten dat de beste blues naar voor brengt. We proeven nog even van de lekkere spare-ribs en gaan dan naar bed want het was een lange dag en morgen moeten we weer vroeg uit de veren.

Zaterdag 11 augustus
Om 9 uur vertrekken de 3 bussen aan het hotel om de 115 ElvisMatters-leden de stad Memphis te leren kennen : City-Tour dus. We starten aan het toeristisch infocentrum waar een groot standbeeld van Elvis op ons wacht. Hier worden door menig lid veel foto’s geschoten. Verder gaat het langs de Sun-studio’s die we later deze week nog zullen bezoeken naar Poplar Tunes, de platenwinkel waar Elvis in zijn jeugd zelf platen kocht van zijn idolen. Hier wordt halt gehouden en kan iedereen foto’s nemen of een souvenirtje kopen want de winkel is open vandaag. Via Humes High School, de middelbare school waar Elvis de lessen volgde, gaat het naar Overton Park Shell. Hier deed Elvis een van zijn eerste optredens in de jaren 50 samen met Scotty Moore en Bill Black. Achteraan het podium is een grote schelp uitgehold, dit om het geluid naar het publiek te sturen aangezien er toen nog niet veel met versterkers gewerkt werd. Alles ging door in open lucht en de houten banken zijn nog uit die tijd denk ik. Ze kunnen alleszins een laagje verf gebruiken. Een van onze begeleiders weet te vertellen dat dit stukje geschiedenis reeds bedreigd werd met afbraak maar dat Elvisfans dit hebben kunnen tegenhouden. Verder gaat het naar Audubon Drive, hier staat het huis dat Elvis kocht met de eerste opbrengsten van platencontract en optredens. Het ligt in een betere buurt en de buren zijn nu, net als vroeger niet erg tevreden met de horden fans die hier stoppen om een foto te nemen van het huis. We rijden verder naar Elvis Presley Boulevard, de straat waar Graceland ligt en die al naar Elvis genoemd werd toen hij nog leefde, ergens rond 1972. Graceland rijden we voorbij aangezien we daar morgen een hele dag doorbrengen. Zo komen we aan het Forest Hill Cemetry, het kerkhof waar Elvis eerst werd bijgezet bij zijn moeder voor ze enkele maanden later allebei werden overgebracht naar Graceland, waar ze nu begraven liggen samen met zijn vader en grootmoeder. De stormloop naar het mausoleum op Forest Hill was te groot zodat Elvis’ vader toestemming kreeg voor de herbegraving in de meditation garden, iets wat zeer uitzonderlijk gebeurt. Via de Stax-studio’s, waar Elvis enkele LP’s opnam rijden we verder naar het Lorraine Motel. Hier werd in 1968, tijdens een toespraak Martin Luther King vermoord. Op die plaats staan nu nog 2 Caddillac’s, zoals ze er toen stonden. We stappen weer de bus op om te eindigen aan het Orpheum Theatre. Dit is een Theater-Bioscoopzaal die Elvis meerdere malen volledig afhuurde om met heel zijn gevolg rustig enkele films te kunnen bekijken zonder te worden lastiggevallen door fans. Tijdens de middagpauze eten we in het Arcade Restaurant, het oudste restaurant van Memphis leert ons het uithangbord. Hier zitten we aan een tafel waar ook Elvis nog zou gezeten hebben, we zullen het maar geloven zeker ! In de namiddag zijn we vrij en maken we van de gelegenheid gebruik om kaartjes en postzegels te kopen. Nog wat shoppen en rondhangen op Beale Street en een lange vermoeiende dag loopt weer op zijn einde. Op tijd in bed want morgen is het D-Day voor de Elvisfan :  het bezoek aan Elvis’ residentie : Graceland.

Zondag 12 augustus
Om 9 uur de bus op voor een ritje van 25 minuten tot Graceland. De gereserveerde tickets liggen klaar aan de kassa. Rond 11.30 uur is het onze beurt om in het shuttle-busje te stappen dat ons naar de voordeur van Graceland brengt. Daar krijgen we nog een korte uitleg over hoe de audio-apparatuur werkt die elk van ons rond de nek krijgt gehangen. Dan betreden we het huis en met Nederlandstalige uitleg in de hoofdtelefoon worden we alle kamers doorgegidst. Je weet niet waar eerst kijken en de fotocamera’s klikken dan ook constant. Flitsen is hier echter niet toegelaten. Van het salon door de eetkamer, via de keuken naar de T.V- en biljartzaal, langs de Jungle Room naar de garage, overal staan items opgesteld zoals o.a. een wapelcollectie, de trouwkledij, het bureel, baseballkledij, karatekimono, het zadel van zijn paard en ga zo maar verder. Via een korte wandeling over het tuinpad kom je weer binnen in een aantal gangen waar foto’s en spullen te zien zijn van de jaren 50, de legerperiode, de filmperiode in de jaren 60, heel veel gouden en platina platen tegen de muur en op het einde een vitrinekast met de kostuums uit de bekende ’68 Comeback Special. Als we hier buitenkomen staan we aan het zwembad. Verder gaat het naar de Racquetball Building, vroeger gebruikt als sportzaal, nu hangen de muren vol met gouden platen en staan er enkele podiumpakken tentoongesteld. Hier staat ook het pak uit mijn favoriete show tentoongesteld, nl het Aloha from Hawaii-pak. Terug buitengekomen gaat het naar de Meditation Garden, de laatste etappe in ons bezoek aan het landgoed. Dit is dus de begraafplaats waar achtereenvolgens moeder Gladys, vader Vernon, Elvis zelf en grootmoeder Minnie Mae begraven werden. Dit is ook de enige plaats die gratis te bezoeken is daar men wettelijk gezien geen inkom mag vragen voor een begraafplaats. Op weg naar de uitgang passeren we aan weerszijden van het pad tientallen bloemstukken, geschonken door fans maar ook en vooral door fanclubs. Ook van onze club is een bloemstuk neergezet, aangekocht met de vrije gift van elk lid. Nu gaat het met het shuttlebusje terug naar de overkant, waar we nog enkele uren zoet zijn met allerlei zaken waarvoor in Graceland zelf geen plaats is. We beginnen bij de vliegtuigen. Eerst de Lisa Marie, een Jet met 96 passagiersplaatsen, gekocht voor $250.000 en heringericht voor meer dan $800.000. Een salon, een eetkamer, een slaapkamer, een badkamer, noem maar op, alles is aanwezig. In plaats van 96 kunnen er nu nog amper 15 passagiers meevliegen. Het tweede, The Hound Dog II Jet Star, is veel kleiner en werd dan ook vooral gebruikt door manager Colonel Tom Parker om tijdens de tournees steeds een dag vroeger ter plaatse te zijn om de zakelijke kant te regelen. Col. Parker was eigenlijk een geëmigreerde Nederlander die Dries Van Kuyck noemde. Verder gaat het naar het automobielmuseum waar onder andere de pink Caddillac  staat die Elvis kocht voor zijn moeder. Ook enkele Harley-Davidson motoren en een paar wagens die in één van de films gebruikt zijn, kunnen we hier bekijken. Dan is er ook nog het Sincerely Elvis Museum, hier zijn het vooral podiumpakken die opgesteld staan. Prachtige stukken maar achter glas en zonder flits moeilijk te fotograferen. Onze tocht door Graceland zit er op. Met zere voeten en een toestel vol foto’s nemen we de taxi naar Beale Street en drinken nog een pintje voor het slapengaan.

Maandag 13 augustus
Weer om 9 uur de bus op voor een rit van 4 uur naar Country-stad Nashville. Hier bezoeken we een Country&Western museum waar ook Elvis regelmatig te zien is. Andere bekende namen : Johhny Cash, Tammy Whynette, Dolly Parton, Kenny Rogers, Everly Brothers en ga zo maar door. Na het middagmaal gaat het naar de beroemde studio B van RCA Viktor. Hier zijn duizenden hits opgenomen en krijgen we een interessante rondleiding door de gids. Aan het einde bezoeken we de studio zelf en mogen we foto’s nemen aan de piano waarop al die hits gespeeld zijn. Terug de bus in voor alweer 4 uur rijden. Alweer een lange en leerrijke dag meegemaakt en dus tevreden naar bed voor een verkwikkende nachtrust.

Dinsdag 14 augustus
Vandaag staat er niets op het programma, een vrije dag dus. Rond tien uur vertrek ik helemaal alleen voor een dagje “we zien wel”. Aan Beale Street neem ik een gratis shuttle-busje naar Graceland waar ik enkele gift-shops bezoek, souvenirwinkeltjes dus. Wat je hier allemaal ziet, je hebt ogen te kort : van sleutelhangers over porselein naar de  boeken en via de CD’s langs de T-shirts naar ingekaderde gouden platen en foto’s, handtassen, waaiertjes, en alles met de beeltenis van Elvis uiteraard. Bepakt met enkele tassen, ja hier zijn de plastic zakjes nog niet verbannen, keer ik terug met het pendelbusje richting Beale Street. Ook hier doe ik nog enkele souvenirwinkeltjes aan maar nu moet ik toch echt stoppen want de valies gaat te klein worden. Terug naar het hotel om uit te pakken en in de valies mooi terug in te pakken. Om 19 uur moeten we aan het Elvis-standbeeld aan Beale Street zijn voor een groepsfoto met de hele groep in ons ElvisMatters T-shirt. Prachtig gezicht, zo’n 120 mensen in het geel ! Ook de VTM-camera duikt hier weer op en enkele mensen worden geïnterviewd. Na het eten gaan we naar Alfred’s Café. Voor de prijs van $10 mogen we binnen en we zullen het ons niet beklagen. Hier treedt vanavond James Burton op samen met zijn zoon en nog enkele andere muzikanten. James is de leadgitarist die van ’69 tot ’77 alle concerten van Elvis meespeelde en natuurlijk ook in de studio meewerkte aan de opnames. Hier is hij misschien beter bekend als de gitarist die vorig jaar denk ik op bezoek was bij Franki Daelman van The Guitare Village uit Meerdonk. Een spontaan en aangenaam man die voor onze club reeds meermaals optredens verzorgde en ook nu in september weer met de hele Elvis Road Show te bewonderen is in de Elisabethzaal in Antwerpen. Aan ambiance geen tekort en het wordt dan ook heel laat eer we te voet naar het hotel weerkeren.

Woensdag 15 augustus
Weer een drukbezette dag vandaag. Om 9 uur vertrekt de bus reeds naar de sportzaal van Kang Rhee, de Meester die Elvis les gaf in Karate en Taekwondo. Hier krijgen we een korte uitleg van de Meester zelf en mogen we allemaal met hem op de foto. Daarna kunnen we ook hier weer foto’s kopen waarop hij met Elvis prijkt en die hij dan in schoonschrift ondertekent. De Dollars blijven rollen, maar het is toch een heel vriendelijke man en hij neemt ook de tijd voor een praatje. Terug naar het hotel waar we vrije tijd krijgen tot 16 uur. Dan krijgen we spareribs aangeboden door de fanclub in het Hard Rock Café, waar de hele bovenverdieping voor ons werd gereserveerd. Heel deze verdieping is ook aan Elvis gewijd en de fototoestellen kunnen dus weer gretig hun werk doen. Gitaren, kledij en vooral veel foto’s van ons idool hangen hier tegen de muren. Op de TV-schermen wordt mijn favoriete Aloha from Hawaii-show getoond
en de ribs zijn van goede kwaliteit. Voor herhaling vatbaar. Terug naar het hotel voor een kleine siësta want om 19 uur vertrekken we weer richting Graceland voor de Candlelight Vigil. Hier zijn volgens schattingen 70 à 80.000 fans samengekomen voor een Elvis-hulde met kaarsjes. Eerst zijn er enkele toespraken afgewisseld met muziek. Dan schuift iedereen geduldig aan om door de Graceland-Gates, langs het pad omhoog tot aan de Meditation Garden te komen en het graf te groeten. Het is bloedheet, onze ElvisMatters T-shirts zijn doorweekt maar de sfeer en de samenhorigheid onder de fans geeft zo een warm gevoel dat je dit aan een niet-fan met geen woorden kan uitleggen. 10.000den kaarsjes die de lucht ingaan (niet iedereen kon er één bemachtigen) terwijl “If I can dream” door de boxen galmt, het doet iets met een mens. Om 20 uur zijn we beginnen aanschuiven en rond 4.30 uur in de morgen zijn een 20-tal clubleden aan het graf gepasseerd. Hier was ik echter niet meer bij daar ik wijselijk de bus neem rond middernacht. De volgende dag is alweer een zware dag en de voeten beginnen het te weten.

Donderdag 16 augustus
Vroeg opstaan, het begint zwaar te wegen, maar vandaag zullen we weer veel zien en dat maakt het de moeite waard. Om 9uur stappen we al uit de bus aan de Sun Studio’s. Hier krijgen we een korte rondleiding door een gids (het is hier dan ook maar een voorschoot groot) maar hier is volgens velen de Rock&Roll ontstaan. Elvis kwam hier voor $3 een plaatje opnemen voor de verjaardag van zijn moeder, hoewel die pas een half jaar later verjaarde en zij zelfs geen platenspeler hadden. De secretaresse van Sun, Marion Keisker noteerde zijn naam en telefoonnummer en haalde die een klein jaar later weer boven. Elvis werd gevraagd voor een studiosessie met Scotty Moore op gitaar en Bill Black op bas. “That’s all right Mama” werd opgenomen door Sam Philips, door de DJ van een lokaal radiostation meegenomen en nog die avond enkele malen gespeeld. En al de rest is geschiedenis. Andere grote artiesten die hier begonnen zijn o.a. Roy Orbison, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Johhny Cash en ga zo maar door. Langs de gift-shop worden we naar buiten geleid waar we nog enkele foto’s nemen en terug de bus instappen richting Tupelo. Dit is het geboortedorp van Elvis dat zo’n  2 uur rijden verder ligt. In Tupelo aangekomen stoppen we aan een tankstation waar een politieauto en 3 zwaantjes staan, gemotoriseerde agenten op Harley-Davidson zoals de iets ouderen onder ons ze zich wel herinneren uit CHiPS. De voorzitter, die op een andere bus zit komt onze bus opgestapt en vraagt of iedereen zijn paspoort bijheeft daar we de agenten moeten volgen, waarschijnlijk voor een identiteitscontrole. Dit was echter maar een afleidingsmanoeuvre want we krijgen hier een heuse escorte. Aan elke zijstraat worden de auto’s tegengehouden zodat onze bussen vrijgeleide krijgen en overal zomaar doorrijden. Achtereenvolgens bezoeken we hier de lagere school, de Tupelo Hardware Co., (de winkel waar Gladys de eerste gitaar kocht voor haar zoon), en tenslotte het geboortehuis. Dit is een houten tweekamerwoonst waar je in 2 minuten weer buiten staat. Verder werd er nog een kapel bijgebouwd, de onvermijdelijk gift-shop natuurlijk en sinds enkele jaren staat hier nu ook een standbeeld van de 13-jarige Elvis. Nog snel een drankje nemen en weer de bus in voor een 2 uur durende rit terug naar het hotel in Memphis. Even opfrissen en weer weg voor wat toch ook één van de hoogtepunten van deze reis moet worden : Elvis, The Concert, waarschijnlijk voor de laatste keer. The Concert is een liveshow gebracht door de originele muzikanten en dit met videobeelden op een groot scherm en de stem van Elvis uit vroegere shows. Je ziet dus Elvis op het scherm en hoort zijn stem door de boxen maar al de rest is live gebracht. De TCB-band, The Sweet Inspirations, The Jordanaires, The Imperials, The Stamps Quartet, 50’s drummer D.J. Fontana en natuurlijk het groot orkest van dirigent Joe Guercio. Dit alles gaat door in het FedEx Forum, een grote evenementenzaal waar NBA basket wordt gespeeld en die te vergelijken is met het Antwerpse sportpaleis, maar dan veel groter, zoals dat in Amerika met alles is. We krijgen een prachtshow te zien. Het begint met een videovertoning van Elvis die zich aankleedt in Graceland, met 2 begeleiders in een helikopter stapt en landt op het dak van het FedEx Forum. Dan wordt hij op het doek geprojecteerd alsof hij levend het podium opstapt. Kippenvel. Er volgt muziek uit elke periode, van de 50’s over de filmperiode met nummers als Viva Las Vegas, Jailhouse Rock, Bossa nova e.d. naar de ’68 Comebackspecial en zo verder naar de jaren 70 tot aan het einde in 1977. De songs volgen elkaar in snel tempo op en voor we het beseffen is het alweer voorbij. Snel naar buiten want om middernacht start er nog een tweede concert waarvoor we echter geen tickets gekocht hebben aangezien we morgenvroeg om 7 uur in de luchthaven moeten zijn om huiswaarts te keren. Vlug naar bed dus maar.

Vrijdag 17 augustus
Schone liekes duren niet lang zegt het spreekwoord en dit kan ik enkel maar beamen. We vliegen weer huiswaarts, terug met een tussenstop in Atlanta en een wachttijd van 5 uur. Veel tijd dus om wat te lezen of I-pod te luisteren. Om 17.45 uur plaatselijke tijd stijgen we op richting Brussel waar we zaterdagmorgen om 8.30 uur landen. Koffers ophalen, pascontrole passeren, alles verloopt vlot. Familie begroeten, afscheid nemen van de medereizigers en de valiezen in de wagen laden om naar huis te rijden. Snel de souvenirs uitpakken en naar bed want de jetlag laat zich al gevoelen. Het was kort maar het was prachtig en we hebben op weinig tijd heel veel gezien en meegemaakt. Dit was voor de echte Elvis-fan een reis om van te dromen, voor mij is de droom uitgekomen, maar dit nemen ze me zeker al niet meer af.

Januari 2008

“De reis van ons leven”

Met 25 waren ze, de deelnemers aan de eerste Memphis-reis van het jaar. Traditiegetrouw duurt Kerst in Memphis tot 8 januari (Elvis’ verjaardag), een extra reden om de muziekstad in de winter te bezoeken.

De weerman op CNN had het al aangekondigd: “Het Zuiden van Amerika zal een ongewone januari meemaken, alsof het weer in een roller coaster zit: warm de ene dag, bibberkoud de volgende. Daags voor de groep naar Memphis vertrok, vroor het nog in Memphis. Amper 4 dagen later, liepen de meesten alweer in T-shirt.

Het programma dat ElvisMatters aanbood, week weinig af van het vertrouwde format: een rondleiding door Memphis (met foto-halte aan alle Elvis Hot Spots), bezoek aan Graceland (met het Platinum All In Ticket), uitstappen naar Tupelo (geboortehuis), Kang Rhee (karate-instructeur), Sun, Bon Ton (een typisch ontbijtrestaurant), Beale Street, ... Maar er waren ook enkele accentverschuivingen. Zo namen we er een bezoek bij aan steah- en ribhouse Marlowe’s tegenover Graceland, en woonden we de ‘Proclamation Cermony’ op het gras voor Graceland bij. Priscilla was dit jaar eregaste, en dat hebben de deelnemers geweten: sommigen stonden op minder dan een meter van haar, en zijn duidelijk herkenbaar op de foto’s die via de persagentschappen wereldwijd verspreid werden. Na afloop van de plechtigheid, werd iedereen verrast op een hartig stuk taart.

Ook al is de bestemming telkens dezelfde, toch blijft elke reis toch weer anders. Net als de voorgaande jaren, hadden we het geluk met een fantastische groep mensen te mogen reizen. Afspraken werden stipt nageleefd, vriendschappen (voor het leven) werden gesmeed, en ervaringen gretig uitgewisseld. Kortom: de sfeer in de groep was opperbest.

Nieuw was de manier waarop we ons in Memphis verplaatsten. Gezien de kleine groep én 3 begeleiders, probeerden we een nieuwe formule uit: we huurden drie Amerikaanse ‘vans’ die elk ruimte boden aan 12 mensen. Op die manier konden we in alle comfort reizen én hadden we dag en nacht vervoer (gratis) ter beschikking. Toen de deelnemers op het einde van de reis vroegen om bij avondval over de verlichte Mississippi-brug naar de staat Arkansas te rijden, konden we uiteraard geen neen zeggen – net zoals die keer, toen een grote groep op z’n vrije dag nog een tweede keer naar Graceland wou. ElvisMatters Service, heet dat.

Zondagochtend 13 januari stond de hele ElvisMatters-groep weer gezond en wel op Europese bodem, met bagages vol souvenirs, duizenden foto’s, uren film en een hoofd vol onvergetelijke herinneringen. Wie deze unieke fan-reis ook een keer wil meemaken met ElvisMatters (of een tweede keer...!), kan zich nu al aanmelden voor onze volgende USA-reizen.

Vanzelfsprekend botsten we tijdens ons verblijf ook op enkele nieuwtjes. Een overzicht:

• 2008 wordt weer een belangrijk jaar voor Elvis. Tijdens haar toespraak beloofde Priscilla “tal van verrassingen”: “We willen dat jullie allemaal terugkomen, en dus weten we wat ons te doen staat: Graceland blijven vernieuwen, en de fans blijven verwennen.” Wat die belofte concreet inhoudt, zal de komende maanden duidelijk worden.
• The Shell is gered. Op deze plaats bracht Elvis, voor zover bekend, zijn allereerste live-show. Niet meer dan 2 nummers in 1953, maar het is wél een historische plek daardoor. De vertrouwde zitbanken zijn inmiddels weggehaald, en maakten plaats voor een bouwwerf. Eind dit jaar moet de Nieuwe Shell er zijn, inclusief staanplaatsen, videowalls, sanitaire voorzieningen en een groter podium. De stad Memphis wil er minstens 50 gratis concerten per jaar laten doorgaan.
• Als enige Europese fanclub liet ElvisMatters (dankzij de deelnemende reizigers) een groot bloemstuk in de Meditation Graden plaatsen.
• De overschot van het ingezamelde geld werd toegevoegd aan een gift die we voor vertrek kregen, en is inmiddels overhandigd aan het sociale woonproject Presley Place (met dank aan Miche).
• De vitrine waarin beide Aloha-pakken stonden, is aangepast: de outfit dat Elvis droeg tijdens de repetitieshow, is inmiddels verhuisd naar de archieven.
• De geboorte-site in Tupelo is alweer een gedenkbord rijker. Dit keer werd “The Blues Trail Marker” in de zachte grond geplant: een herdenkingsmonumentje voor de bijdrage die Elvis leverde aan de Amerikaanse blues-muziek.`
• Er lijkt geen einde te komen aan de uitbreidingsdrang van Elvis Presley Enterprises. Nu al is de ruime zone rond Graceland eigendom van EPE, en zopas werd nog een reeks appartementen bij aangekocht.
• De enige die hardnekkig weerstand blijft bieden aan de pletwals van Robert Sillerman, is de kleinhandel “Memories Boulevard”, die een overnamebod van 350.000 dollar afsloeg. De eigenaar laat geen twijfel bestaan over zijn plannen. Op een bord tegen de vitrine schreef hij: “We were the first to open. We are the last to close”, vertaald: “we deden als eerste open. We zullen als laatste overblijven.” Met dit snippertje grond tussen Graceland en de nieuw verworven gronden, belooft het een spannende strijd te worden, genre David tegen Goliath.

Augustus 2009

Verslag van een unieke reis

Met bijna 100 mensen waren we in Memphis, afgelopen augustus. Vijfig daarvan deden er ook Las Vegas bij, en een 25-tal dapperen reisden daarna door naar de Aloha-state, Hawaii. Nancy De Fleurquin bezorgde ons volgend verslag.

Voor de reizigers die op woensdagmorgen, 5 augustus 2009 op de luchthaven van Schiphol stonden, begon een groots Amerikaans avontuur. Voor 25 van hen was het zelfs een bijna drieweekse onderneming. Want dit jaar ging de reis van Graceland Tours via Las Vegas naar Memphis en eindigde ze in het dromerige Hawaï!

Las Vegas. Woensdag 5 tot en met zondag 9 augustus 2009

Memphis. Maandag 10 tot en met zondag 16 augustus 2009

Hawaï. Maandag 17 tot en met zondag 23 augustus 2009

Januari 2010

Hallo allemaal,

I am back from the USA. Wat was het een geweldige ervaring. Het is echt heel apart als je voor het graf staat van een man die op dit moment nog groter is als toen hij leefde. Het was bijzonder mooi om ook het huis van buiten van zo dichtbij te zien. Het was wel heeeeel erg koud. Toen we weer in de auto stapten was ik bijna zo blauw als een Smurf, haha. We zijn na Graceland nog even langs Sun Records geweest. De studio waar Elvis is begonnen. Zenuwachtig reed hij destijds langs de studio. Hij wilde heel graag een liedje opnemen voor zijn moeder of misschien wel om te horen hoe hij klonk. Op een dag verzamelde hij alle moed en stapte naar binnen. De eigenaar van de studio was niet aanwezig maar de secretaresse wel. Die heeft eigenlijk Elvis ontdekt want na lang zeuren bij Sam Phillips duurde het een jaar voordat hij werd terug gebeld en Elvis zijn kans kreeg. Toen onstond "That's allright mama" en het succes werd mega groot. Groter dan Elvis ooit zou kunnen dromen. Als je dan op de plaats staat waar dat is gebeurd, gaat er iets door je heen.

De volgende dag was iets waar ik heel erg naar toe heb geleefd. De opname in de RCA studio samen met Glenn D. Hardin. De pianist van Elvis, zijn vertrouwde begeleidingsgroep de TCB band. Toen ik binnen stapte wisten Glenn en ik allebei niet wat we van elkaar konden verwachten. Ik wist dat hij goed was maar hij was natuurlijk een stuk ouder nu. Toen we elkaar de hand gaven was er meteen een klik. Hij was zo bescheiden en zo aardig maar vooral heel erg goed op de piano. We gingen even wat warm draaien en toen kon de opname beginnen. De eerste keer zei de producer al "Geweldig!" maar ik zocht toch nog meer het gevoel. De drie liedjes stonden er dan ook binnen de tijd die we hadden op. Ik denk dat er een bepaalde magie in die studio hangt, want ik geloof dat ik nog nooit zo geklonken heb als daar. "Amazing voice", zeiden ze. En dat is natuurlijk voor mij een groot compliment. Het is toch apart dat je met die mensen mag werken. Ook heb ik voor het eerst de echte blues live gehoord. In het café van BB King op het einde van Beale Street. Het was heel erg gezellig en ze bleven maar doorspelen. Ook al houd je niet van de blues, dan nog voel je het. Ik ben zelf wel een groot liefhebber dus dan moet je het toch eens horen waar het ontstaan is. We hebben de volgende dag het huis van Elvis van binnen gezien. Nog één keer langs het graf dan maar. Het blijft bijzonder. Daarna hebben we alle musea gezien. De auto's, de vliegtuigen waar hij mee reisde. Wat leefde die man als een koning. We zijn 's avonds voordat ik weg ging nog één keer langs Graceland gereden om het in zijn kerstglorie te zien. Wat geweldig die verlichting. Elvis hield van kerst en liet heel Graceland versieren met lichtjes. Zo gebeurt het nu nog ieder jaar alsof er nooit iets is veranderd. Symbolisch leeft Elvis dan ook nog altijd in het hart van vele Elvis-fans. Dat blijft maar groeien. En mensen die blijven zoeken in de muziek van Elvis zullen ook steeds weer nieuwe dingen ontdekken ondanks dat hij er niet meer is. There's only one King! Ik wil ElvisMatters en mijn manager Henk Roelofs erg bedanken voor deze geweldige ervaring. Michel, je was een geweldige gids. Thank you very much, to you all!

- Bouke